یکی دنبال  کاسه آبگوشت و سیخ کباب  و بره و… این قبیل امور می‌گردد، و یکی به دنبال  وجهه الله، دنبال لقاء

که این نیاز به  ارادت دارد؛ که این در حیوانیت، شهوت است؛ وقتی که انسان از حیوانیت فارغ شد و شد حانسان، دیگر جای شهوت به ارادت داده می‌شود؛ دیگر نمی گوییم که شهوت دارد؛ میگوییم : مرید است؛ صاحب ارادت است؛

جناب حافظ هم در یک غزلی دارد که:

ارادتی بنما تا سعادتی ببری

سعادت؛ یعنی همین برخورداری از وجهه الله که سبب‌ همین ارادت است؛ یعنی یک جلوه ای، تجلی خدا نصیبت بشود؛

خیلی شیرین است!… خیلی دلنشین است که انسان اینطور زندگی کند و حظ و بهره ی او اینگونه امور باشد، نه بشقاب چلوکباب! که این را حیوانات هم دارند… انسانها کلاس می‌گذارند که چلوکباب می‌خورند، آنها هم جو و کاه … آنها هم به همان لذتی میخورند که یک انسان از آن جهت که حیوان است، چلو کباب را…

 

 

 

 

 

شرح کتاب اوصاف الاشراف