حضرت استاد رمضانی :

خیلی مفید است که بین الطلوعین دویست و چهار بار خدای را به این اسم بخواند: «یا ربِّ»

«ربِّ» یعنی پرورش دهنده، رشد دهنده کسی که شخص را از حضیض به رشد می‌برد، ناقص را کامل می‌کند. رب یعنی این‌؛ پرورش دهنده؛ ‌پرورنده؛ آن هم  «ربِّ» که  «ربّی» بوده.

انسان با توجه به حق تبارک و تعالی رو کند و وجه خودش را متوجه حق کند و با تمام وجود به حق متوجه شود به این اسم: «ربِّ»  «ای پرورش دهنده ی من!…» ای کسی که من روی بال او و روی لطف و عنایت او بارم و سوارم… و داره مرا تر و خشک می‌کند!…

این عنایت بوده باشد؛

و قطعا خداوند تبارک و تعالی هرکس را با توجه به آن قابلیت‌ ترو خشک می‌کند؛ او رب العالمین هست، منتها در هر موردی منتسب با همان مورد، شخص را مورد عنایت خودش قرار می‌دهد، از همان رب ِّ خاص، رب ِّ ویژه..

قطعا کسی که باغبان هست، به گل بنفشه یک جوری می‌رسد، یک جوری پرورش می‌دهد، انگور که میرسد جور ی، گلابی سیب جوری و توت… هرکدام را با توجه به قابلیت طرف مقابل مراعات می‌کند و ترو خشک و تربیت می‌کند… تا به بار بنشیند و ببالد و رشد کند…

«ربِّ» که من می‌گویم با  «ربِّ» که جنابعالی می‌گویید فرق می‌کند،

«ربّ» که دوست شما می‌گوید با «ربِّ» که شما می‌گویید فرق میکند

ای پرورش دهنده ی من!..

با عنایت!.. با التماس!.. با توجه!.. با اشک و آه هم که همراه باشد که خیلی دلنشین تر و موثر تر هست… بین الطلوعین، ۲۰۴ بار

(ر؛ ۲۰۰؛ب۲ هست که مشدد هم هست می‌شود ۴تا) یا هم که حذف بشود مشکلی ندارد.

تند تند هم نگویید؛ با عنایت بگید… با تأنی بگید…

همینطور که می‌گویید احساس کنید که در شما می‌نشیند و اثر می‌گذارد، با طمانینه، آرامش و توجه مزمزه کنید… یکباره سر نکشید!…

یک وقتی انسان یک لیوان آب را سرمیکشد و یک وقت نه! مزمزه می‌کند… یک قورت می‌خورد و دهانش را مزه می‌کند… اینطور خیلی لذیذ شیرینه… انسان قدر ذکر را می‌داند… قدر آن توجه و التفات را می‌داند… و مستمر(۲۰۴ بار)

این همان اراده ی وجهه الله است(۱) *(یدعون ربهم بالغداة والعشی)

حالا صبح اینطوری، در غروب هم اگر فراغتی داشته باشد شخص (صبح و غروب)

بین الطلوعین و بین نماز مغرب و عشا

همانطوری که آنجا (صبح) بین الطلوعین هست، از فجرتا طلوع شمس این برهه مطرح هست،( در غروب هم) از اول مغرب شرعی تا اول وقت فضیلت عشا

این دو وقت را منغمر در این ذکر بوده باشد شخص، خیلی مفید است، خیلی توجه زیادی را از ملکوت جلب می‌کند و این جلوه ها را تجربه می‌کند.

 

ان شاءالله که خداوند روزی شما و ما کند… این لذات و لحظات را… که انسان یک التذاذ عجیبی به او دست می‌دهد، وقتی به بار می‌نشیند و توجه صورت می‌گیرد و از آنطرف هم توجه صورت می‌گیرد…

 

 

 

پیغمبر خدا، چون پیغمبر است و از آن طرف خبر دارد، این آدم که متصل به ملک و ملکوت است و حلقه ی وصل است، از ناحیه خدا مکلف شده و دستور صبر خدا به او داده، که با اینها بساز، تحمل اینها را کن که اینها به بار بنشینند، اینها به ثمر بنشینند؛

درست مثل آن مرغ که چطور جوجه های خود را زیر بال می‌گیرد، خودش را به آب و آتش می‌زند که اینها از آب و گل دربیان، روی پای خودشان بایستند؛

مَثَل ما هم در مقایسه با رسول خدا و رسول خدا در مقایسه ما اینگونه است، اینطور است. از ناحیه خدا مکلف شده، موظف شده که بال رحمتش را باز کند و افرادی را که  «یریدون وجهه» ارادت دارند به وجه الله و مایل هستند که از وجهه الله بهره مند شوند، آنها را زیر پوشش خودش و تحت تربیت خودش قرار بدهد و از آب و گل دربیاورد؛ این آیه خیلی به جا انتخاب شده. *

هم توجه دارد به اینکه آن ربوبیت از ناحیه پرونده بودن رسول خاتم صلی الله علیه و آله و خلفای به حق او باید پیاده بشود و هم آن وجهه الله مدِّ نظر بوده باشد و وقتش هم مشخص کرده؛ بالعداة و العشی (صبح و شب) بهترین وقتش بین الطلوعین است. و شب هم بهترین وقتش بین مغرب و عشا، که این دو وقت را غنیمت بشمارید.

 

 

حضرت آیت الله بهجت رحمة الله علیه هردو وقت را خیلی ملتفت بود؛ متوجه بود؛ هم بین الطلوعین و همینطور نماز مغرب و عشا را که در مسجد و با جماعت انجام می‌داد، قبل از اینکه شام را میل کند، بین این وقت و وقت فضیلت عشا، خیلی مشغول بود و به توجه می‌نشست؛ خب این یک ارادت ویژه ای را می‌خواهد؛ یک میل و اشتها و شوق و محبت ویژه ای را می‌طلبد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*۱) «وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ ۖ» (سوره‌ مبارکه کهف، آیه ۲۸) که خواجه، ابتدای فصل ارادت بیان داشته است.

شرح کتاب اوصاف الاشراف