خواجه نصیر در اولین فصل از باب چهارم کتاب اوصاف الاشراف، این آیه شریفه را مطرح میفرماید:

 

«وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ» (سوره مبارکه کهف، آیه ۲۸)

 

آنچه که در اینجا مورد توجه است  «یریدون وجهه» می‌باشد؛ کسانی که به وجه الهی ارادت دارند. پیغمبر خدا موظف شده که با اینها خودش را همراه کند. پیغمبر! اشرف مخلوقات! بزرگترین پیامبر خدا!.. خاتم الانبیاء… اشرف اولاد آدم… صل الله علیه و آله، مامور است، مکلف است، موظف است که با پای اینها راه برود؛ مثل اینکه یک مرد بزرگ باید با پای یک بچه سه ساله، دوساله، که تازه به راه افتاده راه برود، خودش را با او تنظیم کند.

پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم هم با همه آن اوجی که دارد، با همه ی آن عظمتی که دارد، باید خودش را از آن اوج پایین بیاورد و بخواهد با پای این افراد راه برود؛

این افراد چه کسانی هستند؟

مریدان؛ کسانی که اهل ارادت اند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شرح کتاب اوصاف الاشراف