اصل و حقیقت عرفان به فعلیت رسیدن انسان است. یعنی شخصی که منغمر در کثرات خلقی است، از کثرت به وحدت سفر کند و در خدا فانی شده و بعد از فناء فی الله، به بقاء خدا باقی شود و به قول مولوی:

از مقامات تبتل، تا فنا

پله پله، تا ملاقات ِ خدا

یعنی انسان منزل به منزل و مرحله به مرحله و گام به گام سیر کند و با این سیروسلوک و این حرکت، حجاب ها را یکی پس از دیگری، برطرف سازد و واسطه های بین خود و خدا را یکی یکی از میان برداشته و کم کم به مقام فنا و بقای خود بعدالفنا دست یابد.

 

 

 

 

منبع:کتاب عرفان علامه در بیان استاد حسن رمضانی