اگر ما خواسته باشیم شکر را در مقایسه با صبر ببینیم کدام درجه اش افضل است و ارجح و درجه و اهمیتش برتر است، طبق فرمایش جناب خواجه، درجه ی شکر، برتر و اشرف و بالا تر است،.

 

وجهی که خواجه برای افضلیت و ارجحیت درجه ی شکر نسبت به صبر بیان فرموده است اینست که صبر برابر جزع است، فزع… آه وناله کردن و بی تابی داشتن.

اما شکر برابرکفران است که خودش شعبه ای از کفر است.

شما اگر صبور نباشید،ججزع و فزع خواهید داشت و اجر صبر را به شما نمی‌دهند؛ مشکل دیگری پیش نمی‌آید؛

اما اگر شاکر نباشی به کفر، کارت کشیده خواهد شد؛ شکر نباشد، جایش را کفر و کفران پر می‌کند؛ برخلاف صبر که اگر نباشد جایش را جزع و فزع پر می‌کند.

جزع و فزع داشتی و شکیبایی نداشتی، خب چه مشکلی پیش می آید؟!! خب از یک فضیلتی عقب ماندی  یا مثلا کارهایت به سامان نمی‌رسد؛ اما اگر چنانچه شما شکور نبودی و به کفر و کفران کارت کشید، خیلی مصیبت به بار می‌آورد…

روی این جهت هست که باید برای شکر اهمیت بیشتری در مقایسه با صبر قائل شد.

پس از اینکه ایشان فرمود، شکر برابر کفران است و کفران شعبه ای  از کفر است یا برعکس… (طبق متن کتاب) از اینجاست که روشن می‌شود درجه شکر برتر از درجه صبر است.

 

 

 

 

 

 

شرح کتاب اوصاف الاشراف