ما هرچه داشته باشیم از این امور دنیوی و مقامات و  همین چیزهایی که در باکس ارزش‌های دینی فهرست می‌شود؛ مربوط به این نشئه بوده باشد، آقا همه اش فانی است، چه امسال، چه سال دیگه!.. چه ده سال دیگه!..

بالاخره هیچ فرقی نمی‌کند، فانی فانی است!..

اینها برای ما نمی‌ماند…

اما یک قدم، یک شب اگر شما بایستید برابر این نفس خبیث قد علم کنید؛ راحتی را بر خود حرام کنید و ناراحتی را بر خودتان بخرید، با بیداری!.. با نماز شب!.. باذکر… با ورد… با تقوا… خویشتنداری… با پاکی…

این می‌ماند!.. این ماندگار است!.. و می ارزد!..

چون بناست ما با همین، دار ابد خودمان را بسازیم و عاقبت خودمان را آباد کنیم و نشئه آخرت را آباد کنیم… راه دیگری که نداریم!..

اگر این است، پس باید محکم این را گرفت؛ انگیزه پیدا کرد؛ باید تحمل کرد؛ صبر و صبوری را شعار خود قرار داد.

بیخود نیست که می‌فرماید، بعد از تواصی به حق، تواصی به صبر

بیخود نیست که می‌فرماید، استعینوا بالصبر

بیخود نیست که می‌فرماید آن الله مع الصابرین

این رمز و راز داستان است.

 

 

 

 

 

شرح کتاب اوصاف الاشراف