حضرت استاد علامه حسن زاده آملی حفظه الله تعالی این جمله را در الهی نامه دارد که :

الهی جان به لب رسید تا جام به لب رسید

 

چه رنج هایی که نکشیده اند!.. چه زحمت هایی که نبرده اند… چه ریاضت هایی که متحمل نشده اند…

 

در مثل عرض کردیم که ذغال سیاه خنک، بر اثر مجاورت با آتش کم کم گرم می‌شود؛ و بعد از اینکه گرم شد، کم کم داغ می‌شود؛ بعد از اینکه داغ شد، کم کم در او یک نقطه آتشين در آن بوجود می‌آید و بر اثر مداومت این نقطه توسعه پیدا می‌کند؛ و کم کم کل این ذغال را دربرمی‌گیرد که کل ذغال یکپارچه می‌شود آتش‌!

هم آن سردی اش مبدل به داغی  و حرارت می‌شود و هم آن  سیاهی اش مبدل به سرخی  و  نورانیت می‌شود.

یک ذغال سرد سیاه، بر اثر  مقاومت و صبر صبوری و تحمل این مسیر از سیاهی به نورانیت و از سردی به سوزانند ی دست پیدا می‌کند؛ این ذغال ناقابل…

حالا انسان هم اگر بخواهد در مسیر تکامل و رشد و سیر و سلوک الی الله و لقاء الله و فنا بلله و بقا بالله موفق باشد، باید صبر کند!.. بدون صبر نمی‌شود…

همانطور که گفتیم بستگی به شخص‌ دارد، یکی با دو اربعین… یکی با سه اربعین… و گاهی  از اوقات با اربعین اربعین هم حاصل نمی‌شود…

 

 

 

 

 

بیانات حضرت استاد رمضانی /شرح کتاب اوصاف الاشراف /فصل صبر