«يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا ۚ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»

(سوره مبارکه زمر، آیه ۵۳)

«ای کسانی که با خودتان بد کردید؛ ای کسانی که با خودتان ظلم کردید؛ زیاده روی کردید؛ اسراف کردید؛ امکانات را هدر دادید؛ موقعیت ها را هدر دادید؛ فرصت ها از دست رفته؛ در عین حال از رحمت خداوند قطع امید نکنید.»

شما فقط و فقط از آن راهی که رفتید، برگردید. همینقدر برگردید ما دست شما را میگیریم. فقط برگردید… پشیمان بشوید… هرچه هم که گناه کرده باشید…

 

مبادا !  انبوهی گناه، حجم گناه، زیادی گناه، ما را به ناامیدی بکشاند؛

نا امیدی؛ یعنی سقوط!.. یعنی حذف شدن از رادار تکامل!..

انسان اگر ناامید بشود، محو می‌شود…

کسی که ناامید است، دیگه خودش را رها می‌کند. در نتیجه سقوط!..

 

 

شما اگر در دریا یا یک جای خوفناک گرفتار آمده باشید، تا وقتی که امید دارید دست و پا می‌زنید و خودتان را هرطور شده نجات میدهید؛

همینقدر که قطع امید کردید خودتان را رها میکنید؛

دیگه دست و پا هم نمیزنید؛

این یعنی سقوط!

یعنی غرق شدن… یعنی فنا… یعنی پوچ… یعنی هلاکت…

 

 

 

 

 

شرح کتاب اوصاف الاشراف