خدای تبارک و تعالی از قول حضرت یعقوب سلام الله علیه نقل می‌کند که دستور داد:

«فَتَحَسَّسُوا مِنْ يُوسُفَ وَأَخِيهِ» (سوره مبارکه یوسف. آیه ۸۷)«از یوسف و برادرش بنیامین شروع کنید به جستجو کردن».

حضرت یعقوب هیچ گاه دلش آرام نبود که یوسف کارش تمام شده و مرده… در دل می‌دانست که زنده است. او را از چشم پدر پنهان داشتند و یک جایی گم و گورش کردند. از اول این را می‌دانست.

لذا فرمود:

«فَتَحَسَّسُوا مِنْ يُوسُفَ وَأَخِيهِ.» به دنبال یوسف بگردید.

«وَلَا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّه» از رحمت خداوند یاس نداشته باشید.

«إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِنْ رَحمت اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ» قوم کافر هستند که از رحمت خدا یاس دارند. یائس هستند.

 

کسی که اصلا اعتقادی ندارد،. امیدی هم ندارد. اگر کسی امیدش را از خدای تبارک و تعالی قطع کند، هیچ امیدی ندارد.

از خودت قطع امید بکن؛ به خودت اتکا نداشته باش؛ به عمل خودت اتکا نداشته باش؛ به اینکه عملت حتما مقبول درگاه الهی هست، اتکا نداشته باش. اتکاء بر عمل کفر است…

اما از او قطع امید نکن!..

درگاه خدا، درگاه نا امیدی نیست؛ فقط کافر هست که از درگاه رحمت الهی قطع امید کرده.

 

 

 

 

شرح کتاب اوصاف الاشراف