دلی که از خوف و حزن خالیست، دل نیست!.. دچار سنگینی دل شده است…

 

قرآن میفرماید: فَوَيْلٌ لِلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ ۚ أُولَٰئِكَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ (سوره مبارکه زمر.آیه ۲۲)

پس وای بر آنان که از قساوت (و شقاوت) دلهاشان از یاد خدا فارغ است! اینان هستند که دانسته به ضلالت و گمراهیند.

 

تعابیر خبلی تکان دهنده است؛ وای بر کسی دلش قسی شده… سنگین دل شدند!

هیچ ذکری، یادی در این دل ها از خدا نیست؛

خدا که نباشد, از خلق خدا هم نیست… نه خودش را به خدا بدهکار می داند نه به خلق خدا…

از نبود ذکر خدا قلب این ها قصی شده؛ یعنی ذکر در این قلب ها یا نیست یا اگر هم هست اثر ندارد…

به خاطر این سنگینی، به خاطر این سختی ؛ (لفی ضلال مبین) در گمراهی آشکار هستند.

آن کسانی که دل ندارند؛ در آن دل یاد خدا و یاد بندگان خدا نیست که آن دل را آباد بکند, این ها در گمراهی آشکار هستند؛