خوف از آینده  موجب کمال سالک است؛

انسان بترسد از اینکه مبادا آنچه در بعد میخواهد رقم بخورد، شبیه به آن چیزی است که در قبل رقم خورده…

(اگر آینده من، محکوم به گذشته من باشد، من چه خاکی برسرم بریزم !..)

این ایجاب می‌کند که دست به کار شود؛
احتیاط کند؛
وسواس به خرج دهد…
دست به کار شود که مبادا  آینده او  ملحق به گذشته او شود‌؛ عطف به ماسبق شود؛ و اگر در سیر الی الله است، سیر او قهقرایی باشد؛برگشت به قبل داشته باشد که غیر از خوردن و آشامیدن و لذت بردن چیز دیگری بر او حاکم نبوده باشد…

و این حالت سالک، موجب کمال انسان است…

 

 

 

 

 

شرح کتاب اوصاف الاشراف