اگر تشویق و تنبیه را از انسان‌هایی که در حال رشد هستند بگیرید، تربیت متوقف می‌شود و مواجه با رکود می‌شود.

برای حصول و تحصیل تربیت و رشد و کمال، تشویق و تنبیه باید باشد؛

اما وقتی که شخص به کمال رسید، دیگه تشویق برای او معنایی ندارد… تنبیه برای او معنایی ندارد… خودش کمال خودش را در تربیت و آداب و رسوم و تأدب به آداب میبیند… خودش اتوماتیک وار به طرف امور تربیتی می‌رود… نیاز به تنبیه ندارد نیاز به تشویق ندارد…

 

 

شرح کتاب اوصاف الاشراف