تفاوتی نمیکند:

چه از کنار آیات الهی که قرآن باشد، بگذرید مذموم است؛  و قساوت قلب می‌گیرد؛

بدون تفکر، بدون تامل، همینطور بدون تدبر، خواندن قرآن(لقلقه زبان باشد) قساوت می‌آورد

و از کنار آیاتی که در وجود خودمان هست، از اینها هم بی تفاوت بگذریم، واقعاقساوت می‌آورد؛ این هم آیه ی خداست…

باید خواند، دقت کرد، ورق زد، فهمید؛ برابر چیرگی دست آن صانع خاضع شد… و برابر او آه و ناله و گریه داشت؛ اینهاست که رقت دل می‌آورد…

قلب را رقیق می‌کند… لطیف می‌کند…

بی تفاوتی قساوت میاورد…

دقت، رقت می‌آورد… و آه و ناله می‌آورد و انسان را برابر باری تعالی، خاضع می‌کند، خاشع می‌کند…  یک لقمه را در دهان می‌گذارد، میجود و تا هضم و جذب می‌کند، هزار بار خدا را شکر می‌کند و سر تسلیم فرود می‌آورد و الحمدالله می‌گوید؛

فرق هست بین انسانی که سر سفره نشسته، با حیوانی که سر آخور نشسته و سرش در آخور خودش است!…

حیوان، چیزی جز پر کردن شکمش مد نظر نیست؛

اما انسان، انسان است… گاو و الاغ نیست؛ انسان است!… باید متوجه باشد؛

 

 

 

بیانات حضرت استاد در شرح کتاب اوصاف الاشراف