یکی از سوالی هایی که می‌شود اینست که چطور در نماز حضور قلب داشته باشیم؟

شما می‌خواهید در ۲۴ساعت هر طوری باشید و هر فکری کنید؛ در هر فکری باشید و همان لحظه ۳، ۵ دقیقه توجه به خدا کنید؟!

خب نمی‌شود!

شما ۲۳ساعت را گفتید، غیر خدا!!! آن یک ساعت هم ملون به نوع ۲۳ساعت خواهدشد؛

اما اگر برعکس بشود؛ ۲۳ساعت را بگویی خدا، آن یک ساعت هم زیر مجموعه ی همان ٢٣ساعت خواهد شد…

اولیاء خدا، نمازشان را به بازار می‌برند؛ اما ما بازار خودمان را به نماز می‌بریم و بعد هم می‌گوییم چرا حضور قلب به من دست نمی‌دهد؟!

تو با بازار به نماز رفتی!…

تو با نماز باید به بازار بروی…

 

اگر آن دوام نماز در ما باشد، موقعی که در نماز هستیم، آن حضور به ما دست می‌دهد؛

لذا از علامه طباطبایی پرسیدند چه کار کنیم در نماز حضور قلب داشته باشیم؟

علامه فرمود: مراقبه

سه بار فرمود: مراقبه! مراقبه! مراقبه!..

اگر در غیر نماز، دل متوجه بوده باشد، این انسان را رنگ می‌دهد… انسان را متاثر می‌کند…

این اثر تا موقعی که انسان به نماز ایستاده، باقی است و در نماز تقویت میشود.

 

 

بیانات حضرت استاد در شرح کتاب اوصاف الاشراف