منصور ابن حازم از یاران امام باقر (ع)، خدمت امام می‌رسد و به امام عرض می‌کند که:

من در میان قومی بودم که آنها از آیات الهی برای شناخت خدا استفاده می‌کردند؛

و من برابر آنها گفتم خدا  اجلّ است؛ خدا اشرف است از اینکه توسط خلقش شناخته بشود؛

بلکه امر برعکس است؛

ما اول خدا را می‌شناسیم و بعد با شناخت خدا، اشیاء را؛ اول خداست که اساس است؛ خداست که برهان است؛ خداست که مشهود ما است و پس از این در پرتو شهود حق، ما بقیه ی اشیاء را می‌شناسیم.

امام باقر(ع) فرمود: رحکم الله!..
بنابر عرف خودمان، یعنی آفرین! احسنت! خدا رحمتت کند! اینست!