علامه طباطبایی در رساله الولایه صریحا میفرماید:

که لقاء الله نصیب کسی میشود که هم از دنیا گذشته باشد و هم از آخرت

 

که:

دنیا حرام علی اهل الاخرة
والاخرة حرام علی اهل الدنیا
و هما حرامان علی اهل الله تعالی

دنیا بر اهل آخرت حرام است(حرمت تشریعی، شرعا برایشان حرام میشود)
و آخرت هم بر اهل دنیا حرام است(حرمت تکوینی)
و دنیا و آخرت هم بر اهل الله حرام است(حرام عشقی)

آن کسی که دل به معشوقی باخته، هرچه را جز او برای آن فراهم کند، راضی نیست؛
معشوق و محبوب است که فقط برای او مهم و مایه ی آرامش اوست.

این داستان اهل الله است:
دنیا و آخرت حرامان اهل الله

اگر دنیا برای آنها رهزنی میکند و بت میشود و باید از گردانه خارج کنند، در امور اخروی هم همینطور است؛ باید از گردونه هدف گذاری خارج کند.
و عارف هدفش را به حور و قصور و جنت اعمال منحصر و محدود نکند؛ بلکه فقط و فقط خود او را بخواهد و بس

 

 

ابو سعید ابو الخیر میگوید:

آنکس که تو را شناخت جان را چه کند
فرزند و عیال و خانمان را چه کند
دیوانه کنی هردو جهانش بخشی
دیوانه تو هر دو جهان را چه کند

 

 

مشغولیت به امور دنیا و هم مشغولیت به امور اخروی، هردو فکر مجازی هستند.

و شخصی که میخواهد خلوت کند و مزاحم ها را بردارد، باید از هردو اینها دست بشوید و فکرش را فکر حقیقی قرار بدهد؛
و فکر حقیقی، فکری است که در او فقط و فقط خدا میگنجد و بس!
فکر دیگری چه دنیا و چه آخرت برای او مناسب نیست!

 

 

منبع: بیانات حضرت استاد در شرح کتاب اوصاف الاشراف