همین که انسان دهانش را باز گذارد و سعی و تلاش خود را در رسیدن ، داشته باشد، قطعا به نتیجه خواهد رسید.

اگر انسان به نتیجه نمیرسد:

یا استعداد نیست،

یا مانعی وجود دارد،

یا سعی و تلاش صورت نمیگیرد.

 

و این رسیدن، متوقف بر دو علم است:
یکی اینکه انسان به وجود این کمال علم یابد
و دوم اینکه علم پیدا کند که این کمال دست یافتنی است

 

دار، دار حرمان نیست! 
محرومیت معنا ندارد… 
مستعد باشی
تلاش و کوشش کنی و  موانع را برطرف کنی، یقینا مرحومیت است نه محرومیت! وانسان مورد رحمت قرار می‌گیرد. 

 

 

لذا استاد حسن زاده آملی نقل میفرمود که یکی از شاگردان  آقای قاضی به خدمت ایشان آمده بود و از فقر شکوه کرده بود؛

ایشان فرموده بود: در منزل ، صندوقچه ای که در آن نان حفظ میکنید، بروید و در این صندوق را باز بگذارید.
ایشان گفته بود که خب چه خاصیتی دارد?

ایشان این جمله را فرموده بود:
هیچ گاه خدا دهان باز را بی روزی نمی گذارد
دهان را نبندید! در باز باشد!
مستعد فیض بمانید!
موانع را برطرف کنید!
مقدمات را فراهم کنید؛
که در اینصورت فیضان میشود…

 

 

منبع‌:بیانات حضرت استاد در شرح کتاب اوصاف الاشراف