جضرت استاد حسن زاده آملی از علامه طباطبایی نقل میکرد، میفرمود (با همین ادبیات): تخم سعادت مراقبه است.

حالا ما تعبیر را عوض میکنیم مگوییم: بذر سعادت مراقبه هست.

آنکسی که از موقعی که چشم باز میکند از خواب و با کثرات خلقیه در تماس است، با زن و بچه و رفیق و جامعه و بازار و آمد و شد… خودش را در محضر خدا بداند و این را همیشه در نظر داشته باشد؛ موقع حرف شنیدن … عمل کردن… قبل از هر چیز او مد نظر باشد؛ بعد دیگران… قطعا این صادرات و وارداتش حساب شده تر هست؛ بر خلاف موقعی که  غفلت سر تا پای او را گرفته است.

راه کنترل انسان از معاصی چیزی نیست جز مراقبه…