شفاعت، صورت هدایت است نه پارتی بازی!

 

گفته‌اند شفاعت، همان صورت هدایت است؛ یعنی اگر شخص به امامی یا فرد عالمی یا شهیدی در دنیا اقتدا کند و در مسیر صحیح قرار بگیرد، صورت اُخروی این اقتدا و هدایت پذیری، همان شفاعت و دستگیری آن امام و عالم و شهید، در قیامت است.

 

لذا روایت داریم که شهید، استاد، همسایه، امام در رأس جامعه، نویسنده، خطیب، اندیشمند صالح، قرآن کریم و در نهایت ارحم الراحمین شفاعت می‌کند. هر کسی که در این دنیا هدایتی از شخصی می‌بیند و اقتدایی که بر اساس آن می‌کند، در قیامت برخوردار از شفاعت همان شخص می‌شود و این یک فرمول کلی است.

 

بنابراین دنیا، مزرعه آخرت است؛

اگر ما در دنیا چیزی را کاشتیم، در آخرت آن را درو می‌کنیم. یکی از همین اموری که در آخرت برداشت می‌شود، شفاعت است؛

این شفاعت باید در دنیا کاشته شود؛

یعنی انسان در دنیا هدایت ببیند، به عالم و صالح و امامی اقتدا کند و در مسیر صحیح قرار بگیرد تا از شفاعت در قیامت برخوردار شود.

پس کسی که در این دنیا در این مسیر قرار نگرفت، به بیراهه رفته و نمی‌تواند مشمول شفاعت شود.

 

اگر ما در دنیا در راستای سنت نبوی حرکت کردیم، به نتیجه می‌رسیم و نائل به شفاعت می‌شویم، نه اینکه شفاعت نائل به ما شود؛ از این سمت باید قضیه سامان پیدا کند.

 

حضرت استاد رمضانی