نگاه علامه طباطبایی به عزاداری برای امام حسین (ع)

 

ای کاش مرثیه خوان بودم

علامۀ طباطبایی شرکت در مجالس روضه سیّد الشهداء علیه السلام را برای خود یک کمال محسوب می‌ کرد، ولی در عین حال، خود را لایق آن نمی‌ دید که به عنوان یک عضو اصلی در مجلس روضه شرکت کند، لذا در این باره می‌ فرمود: «ما سیاهی لشکر هستیم».

 

با آن عشق و علاقه و با آن ارادتی که نسبت به مقام اهل‌بیت و سیّد الشهداء داشتند، خودشان را به عنوان سیاهی لشکر مطرح ‌کرده و با این عنوان در مجلس روضه سیّدالشهداء شرکت می‌کردند.

 

ایشان حتّی نسبت به مقام مرثیه خوان حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام نگرش خاصّی داشتند که آن هم برخاسته از معرفت عمیق ایشان نسبت به مقام اهل‌بیت، خصوصاً سیّدالشهداء بود.

علاّمه روزی در یکی از مجالس روضه شرکت کرده بودند، شخص حرّاف و لوده ‌ای که علاّمه را نمی ‌شناخت در حضور ایشان شروع کرد به لودگی کردن و حرف ‌های بی ‌ربط زدن؛ و توجّه نداشت این آقایی که حضور دارد حضرت علاّمه طباطبایی است؛ چون علاّمه، بسیار کم حرف بودند و ظاهر بسیار معمولی و متعارفی داشتند.

بعد از آنکه به آن شخص می ‌گویند: آقا! حدّاقل امروز که حضرت علامۀ طباطبایی حضور دارند، مراعات کنید و در محضر ایشان مودّب باشید و درست صحبت کنید!

او می‌ پرسد: حضرت علاّمه طباطبایی ایشان هستند؟

می‌گویند: بله.

بعد آن بندۀ خدا می‌ گوید: من خیال ‌کردم ایشان مرثیه‌ خوان‌ است. فکر نمی‌کردم، علامه طباطبایی، ایشان باشند.

علاّمه با شنیدن این سخن می‌فرمایند: «ای کاش من مرثیه‌‌ خوان حضرت سید الشهدا علیه السلام بودم! من حاضرم همۀ این سالیانی که مشغول درس و تالیف و فعالیت‌ های علمی بوده‌ ام بدهم و ثواب یک جلسه مرثیه‌ خوانی ابا عبدالله الحسین را به من بدهند».

 

 

 

کتاب عرفان علامه طباطبایی در بیان استاد رمضانی