بهشت عارفان

 

من که امروزم، بهشت نقد حاصل می شود   /    وعده فردای زاهد را چرا باور کنم

_من که با این عبادت ها در همین دنیا به وصال حق می رسم، بهشت من همین است که نقدا او را به دست می آورم و نیازی نیست این عبادت ها را برای بهشت نسیه حور و قصور انجام دهم.

 

 

_چندی پیش کتابی به دستم افتاد که نویسنده آن با بدبینی تمام به مقوله عرفان پرداخته بود و یکی از اتهاماتی که متوجه عارفان کرده بود، این بود که این ها به قیامت و بهشت و جهنم اعتقادی ندارند و بهشتیان را در همین جهان نقدا طلب می کنند، دنبال شهوات، لذت هاو خوشگذرانی ها همین جهانند، آن گاه برای اثبات این اتهام به همین بیت – که بدان اشاره کردیم – استناد کرده بود که برای این کج فهمی ها و کج اندیشی ها، باید تاسف خورد که چرا برخی این قدر به فکرهای کوتاه خود خوش بینند و نسبت به بزرگانی که از نظر باور به امور غیبی و ماورایی، این گونه افراد به گرد آن ها هم نمی رسند، بدگمان هستند؟۱٫٫

چرا گروهی همین طور بی ضابطه، بی قاعده و بدون کسب تخصص های لازم به خود اجازه می دهند، حرف های دیگران را به طور دلخواه تفسیر کنند و براساس آن، آن ها را به کفر و زندقه متهم می کنند؟!..

و از همه مهم تر، باید تاسف خورد که چرا گروهی با همه کوتاهی ها و اشتباه های خود، زمام هدایت افرادی را به دست می گیرند و آن را ناخواسته از برکات، فیوضات و معنویات عرفان حقیقی – که مایه آبادانی دل، دین و دنیا و آخرت است – محروم می کنند؟!..

 

در هر صورت عارف در عبادت خویش، دنبال ریاضت، تمرین و تربیت نفس خود است و آن را با عبادت و ذکر از کثرات جدا کرده، متوجه به یک سمت و متمرکز در یک امر قرار می دهد تا بدین ترتیب هرگاه خواست به ملکوت توجه کرده و بدون مزاحمت خیال و خطورات قلبی در معرض تابیدن نور حق به سر و باطن قرار گیرد و چیزی مانع او نباشد.
عارف به وسیله عبادت از همین مزاحم ها و همین مانع ها نیروهایی می سازد که نه تنها مزاحم نمی شوند؛ بلکه در مواردی به کمک عارف می آیند و او را در به تصویر کشیدن و شکل و صورت دادن به اموری که عارف آن ها را در کشف و شهود درک کرده یاری می رسانند.

 

حضرت استاد رمضانی