توضیح بسیار زیبا درمورد بحث “عشق عفیف” ،در فرمایشات شیخ الرئیس در شرح اشارات، را خواجه نصیر دارد؛ ( در مطالب قبل عرض شد که شیخ الرئیس

در آغاز، عشق را به دو قسم تقسیم میکند: عشق حقیقی و عشق مجازی

 

_عشق مجازی را هم به دو قسم تقسیم میکند: عشق حیوانی _ عشق نفسانی

 

_عشق حیوانی را میفرماید: هدف تخاطیط بدن هست؛ خال لب هست فقط… این حیوانی هست…
این حیوانی اصلا به ما ربطی ندارد ما اصلا به ان ناظر نیستیم…

 

_بعد عشق نفسانی است؛ که بیشتر توجه به شمایل معشوق دارد؛ که شمایل معشوق چیزی نیست جز همان کمالات، فضائل…

خلق و خوی حسن… سخی، مهربانی، رافت وفا داری، ایثار، دستگیری از هم نوع، وامثال ذلک …
این ها را انسان میبیند،به آن عشق می ورزد…
به او اظهار محبت می کند…
دست ارادت می دهد به او
و خود را در برابر او ناچیز میبیند…
و ناچیز قلمداد میکند…
و ناچیز می داند…

 

خب این عشق عفیف می شود( عشقِ نفسانیِ مجازی)؛ که توجه به کمالات نفسانی و کمالات معنوی دارد؛
این عشق انسان را تلطیف میکند…
این عشق انسان را مناسب با فضای ملکوت قرار میدهد…
نه آن عشق های انچنانی که گفتیم عشق نیست؛ بلکه ننگ است! عشقهایی کز پی رنگی بود / عشق نبود عاقبت ننگی بود  (مولانا)

اگردر این زمینه بیشتر خواستید مطالب را بهتر و مبسوط تر بدانید و می توانید در کتاب “ریاضت در عرف عرفان” (انتشارات اشراق) مطالب را پی بگیرید. اصل این کتاب راجع به ریاضت و ما مباحث مبسوط بحث ریاضت را به این کتاب احاله میدهیم. عزیزان اگر خواستند مورد مطالعه قرار دهند انشاالله