گویا آمدن خدمت پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، حرف های نامربوط می زدند! بد می‌گفتند…

حضرت می‌شنید…

کم کم دیگر این مسئله مطرح شد که گفتن ایشان فقط گوش است!..

خدای تبارک و تعالی فرمود: بله گوش است! منتهی گوش ِخیر!… (أُذُن خیر) به حال شما رافت و لطافت دارد… که گوش میکند… حرف شمارا…

ولو شما دارید با نیت بد حرف می زنید!

اما در عین حال این طبع و این دل، دلی نیست که بد معنا کند!… بد تفسیر کند…

همه را به خیر و خوشی و خوبی تفسیر میکند… تعبیر میکند… از گل لطیف تر!  از گل پاک تر!..

 

 

چه خوب است که انسان خُلق محمدی پیدا کند… با همه حتی با کسانی که با او بد هستند! حتی با انها مهربان باشد… رئوف باشد… لطیف باشد…نسبت به انها رفتار خوب داشته باشد….

 

البته دشمنانِ!  کسانی که با خدا دشمن هستند… با دین خدا دشمن هستند و عداوت دینی بین ما و انها حاکم است؛ اینجا خود قران فرمود: “مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ۚ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ ” ( سوره مبارکه فتح . آیه ۲۹)

این خط کش باید باشد!

جوری نباشد که مرزها بهم بریزد؛ بین خودمان اینجور باید باشد؛ فکر لطیف داشته باشیم…

دل با این افکار لطیف میشود و خدای نکرده فکر بد نسبت به دوستمان، رفیقمان، مومنان… داشته باشیم؛ این فکر کثیف، انسان را کثیف میکند و با دل کثیف نمی شود به ملاقات لطیف رفت…