عبادت هایی که با حضور قلب بدست می آید از اسباب رسیدن به اهداف ریاضت است؛

خود عبادت اصلا یک نوع ریاضت هست… که انسان تمرین میکند، توجه به ملکوت را… التفات به حق را… و جلوی قوه ی خیالیه … واهمه را میگیره… از پرش های قوه ی واهمه ممانعت میکند…

 

شما که یک نماز را میخواهید از اول تا به آخر بخوانید(با حضور قلب) ببینید چقدر در زحمتید… ممکن است اولش توجه داشته باشید (بسم الله… الحمدالله … با توجه بگویید… بعدبه “ایاک نعبد و ایاک نستعین” برسید، بقیه اش را از دست میدهید…)یک وقت تا السلام علیک… از دستتان در می رود! یادتان میرود دارید نماز میخوانید… گاهی وسط نماز و باز توجه میکنید…

باز توجه می آید باز دو مرتبه از دستتان در میرود… ۳ بار … ۴ بار … ۵ بار… غفلت و توجه میاید و می رود… خب این خیال، تربیت شده نیست! قوه ی واهمه تربیت شده نیست!… پرش دارد… این را باید آرامش کرد… با ریاضت باید آرام شود…

حضور قلب با ریاضت بدست میاد…

قوه واهمه رهزنی میکند، از این شاخه به آن شاخه… شاید اگر کسی توجه کند در یک نماز دو رکعتی ۳۰ ، ۴۰ بار، حرکت پرشی انجام شده و خیلی سریع اتوماتیک وار انجام شده؛ چون قوه واهمه تربیت نشده؛ ریاضت ندیده…

 

شرع مقدس هم ریاضت مناسب را در آغاز راه کنترل کردن قوه باصره مشخص فرموده…

شنیده اید موقعی که انسان مشغول قرائت است، مستحب است به موضع سجده نگاه کند.

موقعی که به رکوع رفت، بین القدمین را نگاه کند…

موقعی که به سجده می رود به نوک بینی

موقعی که تشهد میخواند به ران ها

موقعی که قنوت میخواند به کف دست

اینجوری یعنی یک نوع تمرکز … یک نوع ریاضت… یک نوع توحّد بخشیدن به قوه ی باصره…

شما تجربه بفرمایید یک نماز را اینجور بخوانید؛ با توجه به این قیود و تعهدات و تقیدات؛ یک نماز را هم همینطور… هر طور شد….

 

اسباب حواس پرتی را از مسیر نماز باید برطرف کرد؛ لذا در روایات و نصوص دینی هست که رو به پنجره نماز نخوانید.

نفس و قوه ی خیال دنبال بهانه ای میگردد که یک پرشی صورت بگیرد… مثلا با باز بودن پنجره … دیدن پرنده ای… شما اسبابش را فراهم کردید.

برای نفوس ضعیف که ریاضت ندیدند؛ هنوز مرتاض نشدند؛ باید این تمهیدات صورت بگیرد…