_ریاضت را در لغت “تربیت کره اسب” گفته اند؛ ( راض المُهرَ)

_”مهر” یعنی بچه ی اسب؛ کره اسب خیلی افت و خیز دارد؛ کارش فقط خوردن و بازی کردن است… نه توقعی از او هست باری ببرد نه سواری به کسی بدهد… خب این همینطور پیش برود چه شود! نه از گوشتش میشود استفاده کرد نه مرکبی هست؛ لذا باید او را به پرورشگاه ببرند؛ به مضمار… برای تغذیه مناسب و پروراندن…

_”مضمار” یعنی محل پرورش اسبهای نوجوان؛ غذای مناسب میدهند و از طرفی کارهای مناسب از آنها تحویل میگیرند تا اینکه رشد کنند؛ بالا بیایند… و کارامد شوند… اسبهای ورزیده و فرز و چالاک… نه گوشتهای اضافه دارند نه ضعیف که از ضعف بمیرند…

مضمار یعنی جایی که حیوان را دارای ضمیر میکند… باریک میان میکند.

_نفس هم همینطور است؛ در آغاز کار چیزی جز خوردن و لذت بردن و تمتع سرش نمیشود… و این را اگر به حال خود رها کنند، نیرو ها را صرف میکند و فقط و فقط تمتع، تمتع، تمتع… و هیچ ارتقائ وجودی در او حاصل نمیشود…

لذا میباست همانطور که کره اسب را در مضمار میبرند و او را با ریاضتها و تغذیه مناسب رشد میدهند و کارآمد میکنند، نفس انسانی هم باید اینطور در مضمار ریاضت شرعی قرار بگیرد تا اینکه کارامد بشود و بتواند از گردنه های صعب العبور سیرو سلوک به راحتی عبور کند و به مقصد برسد…