«فَمَن کانَ یرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیعْمَلْ عَمَلاً صالِحاً وَ لا یشْرِکْ بِعِبادةِ رَبِّهِ»(سوره مبارکه کهف . آیه ۱۱۰)

هرکس که میخواهد به ملاقات خدا دست یابد، باید حرف را کنار بگذارد! وارد میدان عمل شود…

 

(فَلْیعْمَلْ) حرف بس است دیگر! تمام شد… شنیدیم… خیلی هم شنیدیم…

“عمل صالح” عمل مناسب در هر مرحله ای از سیر، عملی مناسب اختصاص شده (عَمَلاً صالِحاً)؛ لذا به صورت نکره مطرح شده است… عمل خاصی را ذکر نکرده؛ چون در هر مقطعی از سیر و سلوک یک عمل خاصی مطرح است… که مناسب همان مرحله است…

«وَ لا یشْرِکْ بِعِبادةِ رَبِّهِ أَحَدا» و این حرکت هم باید مشرکانه نباشد؛ بلکه موحدانه باشد…

 

 

_خدا حضرت علامه حسن زاده را بیامرزد، میفرمود: حداقل یک اربعین تجربه کنید… یک اربعین… ببینید چقدر شیرین است! دلنشین است! چقدر خیرات و برکات را به ارمغان میاورد… انسان باز دلش میخواهد اربعین دیگری داشته باشد… اربعین بعد و اربعین بعد… میفرمود: اربعین اربعین…

_دوران به زودی میگذرد؛ شب و روز حق خودشان را از ما میگیرند… و عمر ما را کوتاهتر و کوتاهتر میکند… ما چرا حق خودمان را از شبانه روز نگیریم!؟…