اصل “نِسیانِ منّت” یعنی اینکه؛ انسان‌زیر‌بارِ‌دِین‌ِخداست.
خدا آفرید.
خداچشم و گوش عنایت فرمود.
خدا توفیقات داد.
اسباب هدایت را فراهم فرمود.
پیغمبر اکرم رامبعوث ساخت.
دین خدارا در اختیار قرار داد.
صراط مستقیم را در اختیار قرار داد…

اینها “منّتی” است که خدا برما و مخصوصا برعارف اعمال فرموده.
“لَقَد مَنَّ اللَّهُ عَلَی المُٶمِنینَ اِذ بَعَثَ فیهِم رَسولاًمِن أنفُسِهِم یَتلوُ َعَلَیهِم آیاتِهِ وَ یُّزَکیهِم وَ یُعَلّمُهُم الکِتابَ وَ الحِکمَة”
پیامبری را فرستاد که؛ شعارش تزکیه است. شعارش به مقصد رساندن کلمات وجودی انسانی است. اینها را به بار مینشاند…
خب این را انسان باید همیشه و همواره در خاطر داشته باشد، به یاد خدا باشد، به یاد دین خداو پیغمبر خدا و اولیای الهی که برای او آمدند و مبعوث شدند، باشد.
اینها را نباید فراموش کرد…
اینهارا اگر عارف فراموش کند، گناه است و باید از این توبه کند…