در پایان هرفصل از کتاب, شعری آورده شده است که به لحاظ صنعت شعری ضعیف هستند؛ اما به لحاظ مفهوم مناسب اند؛ در مورد فصل پنجم یعنی انابت این شعر آورده شده است.

گر عزم سلوک راه حق خواهی کرد
درهرحالی که‌هست با او*میگرد*۱

یک لحظه از او مباش در دل غافل
میخوانده دل *با رقت و با درد*۲

تا تو هوس خدایی از سر ننهی*۳
در هر دو جهان نباشدد روز بهی

ور زان که به بندگی فرود آری سر*۴
زندیشه این و آن بکلی برهی

 

۱* “انابه”یعنی گردیدن بااو ؛ با او بودن، خواجه در کتابش فرمود” با خدای گشتن.”
۲* با رقت نه با قساوت؛ با درد نه با بی دردی.

۳*از مرکب نفس پایین آمدن … از مرکب شیطان پایین آمدن

۴*یکی از معانی انابه را که اینجا هم مورد نظر است “فرود آمدن” با نیت و اختیار از مرکب نفس و شیطان گفتیم.