فارسی  “اخلاص” ؛ ویژه کردن، مخصوص ساختن، وپاک کردن چیزی از هر چیزی که غیر او باشد و با او در آویخته باشد، میباشد.

واینجا (دراصطلاح اهل معرفت) در عرفان عملي؛ مراد از “اخلاص” اینستکه؛ انسان هرچه گوید و هرچه انجام دهد، فقط و فقط به قصد “قربت الی الله” باشد.
خاص و خالص به سوی او…. هیچ غرض دیگر در کار نباشد؛ چه دنیوی چه اخروی …

“او” خالصانه عمل کرد، بدون هیچ نیت زائد،توهم حرکت کن به سوی او بدون هیچ نیت زائد.
حیف است، این حرکت برای ترس از جهنم برای کسب بهشت.

«مخلِصینَ لَهُ الدّینَ» به چیزی جز اخلاص و عبادت خالصانه مامور نشدیم .

«ما اُمِرُوا» مگر اینکه خالصانه عبادت خدا کنیم.

«ليَعبُدوني» “من” را عبادت کنيد…  درواقع اگر برای ترس از جهنم و بهشت است، خود را عبادت میکنی، نه خدا را !

طمع در بهشت و ترس از جهنم با اخلاص منافات دارد.
انسان اگر کاری را سامان بدهد به قصد جهنمی نشدن، این را نباید به حساب سلوک الی الله بگذارد…