«لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمَالَ عَلَىٰ حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَىٰ وَالْيَتَامَىٰ وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّائِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلَاةَ وَآتَى الزَّكَاةَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُوا ۖ وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ وَحِينَ الْبَأْسِ ۗ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ» (۱۷۷ . سوره مبارکه بقره)

«لیسَ البـــــــــــــِّرَ ان تولّوا وُجوهکُم قبل المشرق والمغرب ولکن البِّرمَن آمَنَ باللّه و….. اُولئِکَ الذین صَدقوا و اولئک هُمُ المُتَّقون»

“نیکی” این نیست که رو به مشرق و مغرب کنید، این طرف و آن طرف بزنید خودتان را، به آب و آتش بزنید، خیر…

 

پس, بر چیست؟
آیه در معنی بّر از همان قله وجود انسان شروع میکند؛ یعنی _ فکر و اندیشه و عقیده وآن امری که در دل و قلب انسان است. “ایمان” (درست فکر کردن)
_و بعد مصارف مال را براساس دوستی خدا و محبت به حق به ترتیب: اقربا, یتیمان, مساکین, درراه ماندگان, گدایان,  بردگان قرار دهد،
_وبعد «اقام الصلاه»
_و بعد زکات (معلوم میشود زکات واجب است و غیر از آن صدقه های نام برده شده، است)
_و بعد میفرماید؛ کسانی که پیمان میبندند، وفا میکنند.
_و کسانی که در مشکلات و جنگ اهل صبر و تحمل هستند.
اینها «اولئک الذّینَ صــَدَقـــــــــــــــــــوا…»

اینها که خصوصیاتشان را شمردیم و اهل بّراند (از ایمان شروع و به صبر ختم شد ) اینها همانهایی هستند که راست و درست و صادقند، رو فرمند…

اینها همانهایی هستند که به تقوا دسترسی دارند؛ «اولئِکَ هُمُ المُتَّقُون»

همانطور که میبینیم قرآن دایره “صدق” را شامل و “عام” مطرح میکند. اصلا جایی باقی ماند که از تحت پوشش صداقت خارج بوده باشد؟!…