«أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّمَاءِ»(۲۴)

«تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا ۗ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ»(۲۵)

«وَمَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ مَا لَهَا مِنْ قَرَارٍ»(۲۶)

 

توضیحاتی در مورد آیات ۲۴‌و ۲۵و۲۶ سوره ابراهیم:

در این آیه کلمه “طیبه” یعنی انسانِ مومنِ؛ دارای علم و عمل ثابت…
و برعکس کلمه “خبیثه” انسان غیر مومن ، انسانی که نه در علم دارای ثبات است؛ ونه درعمل! حیران و سرگردان است. هرروز گرفتار هوایی و هوسی، هیچ قرار و ثباتی ندارد ،هیچ طمأنینه و آرامشی بر او حاکم نیست…

حال اگر درختهای روی زمین را مورد دقت قرار دهیم عمدتا دو قسم است:
درختی که ریشه دارد و با هیچ باد و عاملی کَنده نمیشود، در اعماق زمین ریشه دوانیده و مستحکم است. برعکس برخی درختها که در اعماق زمین ریشه ندوانیده بلکه در همین ظاهر ریشه دوانیده بدون اینکه دوامی داشته باشد برروی زمین رهاست.

تمثیل زیبایی است که قرآن آورده؛انسانی که در مقام علم ،در مقام معرفت،در مقام ایمان چنان ریشه دار و عمیق است ومانند درخت نوع اول در اعماق ریشه دوانیده، وبا هیچ باد و هیچ عاملی از زمین جدا نمیشود و در همه فصول با ثمره است و در هر موقعی میوه ای مناسب میدهد؛او تحت تاثیر هیچ امری قرار نمیگیرد …
و مستحکم به مسیری که دارد ادامه میدهد و منحرف نمیشود و به مقصد میرسد…
این فرد به کمال میرسد…
درخت وجودی اش به بار مینشیند…
و نتیجه میدهد و روز به روز بر ثمره او افزوده میشود.

برخلاف او کسی که از نظر علم دوام و ثبات در او نیست، از نظر عمل اگر کاری هم کند دوامی ندارد، باری به هر جهت است و مثلش مانند درختی است که به کوچکترین سبب از جا کنده میشود.